بسیاری از دوچرخه سواران به دلایل مختلف هر دو را دوست دارند. برخی از مردم قاطعانه معتقدند که سوار شدن بدون توجه به جایی که سوار می شوید سوار می شوند و البته برخی از افراد می میرند- پیروان سخت یک نوع دوچرخه.
اگر شما یک دوچرخه سوار کوهستانی هستید که پس از سوار شدن به دوچرخه های صلیب-}} کشور ، سوار دوچرخه جاده می شوید ، از تفاوت تجهیزات و فرهنگ دوچرخه سواری مختلف بسیار شگفت زده خواهید شد. بعضی از افراد همیشه به جای استفاده از بطری آب ، هنگام سوار شدن به دوچرخه کوهستان جلیقه ای با کیسه آب می پوشند. اما اگر چنین جلیقه ای را برای شرکت در جاده سواری بپوشید ، مطمئناً به آن اشاره خواهید کرد و به آن خندید.
هنگامی که از دوچرخه های جاده ای به دوچرخه های کوهستانی یا از دوچرخه های کوهستانی به دوچرخه های جاده ای تغییر می کنید ، بهتر است درک عمیقی از نیازهای مختلف در تجهیزات ، تناسب اندام ، ایمنی و کاربری داشته باشید. در اینجا نکات کلیدی که باید در مورد تفاوت بین دوچرخه های جاده ای و دوچرخه های کوهستانی قبل از جابجایی از یک دوچرخه به دیگری بدانید.
1. آموزش و تناسب اندام
اگرچه دوچرخه های جاده ای و دوچرخه های کوهستانی هر دو دستگاه های چرخ دستی- را دارند ، اما نیازهای بسیار متفاوتی بر روی بدن دارند ، بنابراین آموزش برای هر ورزش نیز متفاوت است.
مربی معتبر دوچرخه سواری ایالات متحده می گوید: "در حالی که همه سواران به یک پایگاه هوازی جامد احتیاج دارند ، دوچرخه سواری در کوهستان به یک پایگاه بی هوازی نیز نیاز دارد."
دوچرخه سواران جاده می توانند با سهولت و بدون تلاش زیاد ، در امتداد ساحل سفر کنند ، اما مسیرهای دوچرخه کوهستان اغلب دارای صعودهای کوتاه ، شیب دار یا چرخش های محکم هستند که برای بلند شدن از تپه نیاز به تلاش زیادی دارند.
دوچرخه سواری در کوهستان ، از نظر طبیعت ، تأثیرگذارتر است. با داشتن فرصت های کمتری برای حفظ سرعت یا تلاش پایدار برای مدت طولانی در دوچرخه سواری در کوهستان ، همراه با نیاز به واکنش مداوم به زمین ، دوچرخه سواری در دوچرخه کوهستان تمایل به کوتاه تر از دوچرخه های آموزشی دوچرخه سواری دارد.
آموزش برای یک پایگاه هوازی قوی در هر ورزش مشابه است: سوار شدن طولانی ، کم- برای ایجاد استقامت مورد نیاز است. با این حال ، دوچرخه سواران کوهستانی ممکن است پیدا کردن یک مکان در فضای باز برای انجام این نوع آموزش را دشوار کنند. اینجاست که یک مربی دوچرخه سرپوشیده مفید است.
علاوه بر این ، تناسب اندام کوهنوردی ایده آل برای دو سبک سواری متفاوت است. به عنوان مثال ، یک دوچرخه سوار جاده ممکن است نیاز داشته باشد که بتواند در حین صعود طولانی مدت بماند ، در حالی که ممکن است یک دوچرخه سوار کوه نیاز به پشت سر هم با قدرت داشته باشد ، سپس در راه سراشیبی بهبود یابد و دوباره عمل را تکرار کند.
بنابراین ، آموزش قدرت مبتنی بر قدرت - به ویژه برای دوچرخه سواران کوهستانی که می خواهند به بهترین وجهی در رویدادهای جاده ای - انجام دهند ، مفید است.
دوچرخه سواری جاده مانند یک مسابقه ماراتن است و دوچرخه سواری در کوه مانند یک دونده دوره مانع است. هر دو ورزش سرگرم کننده هستند ، اما کاملاً متفاوت هستند.
همچنین ، تفاوت زیادی در آموزش این است که دوچرخه سواران کوهستانی باید عضلات بالای بدن و هسته ای قوی را حفظ کنند ، در حالی که دوچرخه سواران جاده باید روی توسعه عضلات قوی تر ، بازو ، شانه و هسته تمرکز کنند تا به آنها کمک کنند تا با خیال راحت از جاده-} استفاده کنند.
دوچرخه سواری در کوهستان به "کشیدن" دوچرخه و عملیات فنی بیشتری نیاز دارد ، بنابراین قدرت کامل - از اهمیت بیشتری برخوردار است. دوچرخه سواری در جاده ها هنوز به عضلات بالای بدن و هسته ای قوی برای حفظ وضعیت و سوار شدن به آن نیاز دارد. این فقط این است که نحوه فعال شدن آنها در طول سواری متفاوت است.
2. تجهیزات و تجهیزات
از نظر تجهیزات ، شما در پیکربندی دوچرخه بین دوچرخه سواری جاده و دوچرخه سواری در کوهستان تفاوت های عمده ای پیدا خواهید کرد. اینها شامل:
هندسه و وزن دوچرخه: دوچرخه های کوهستانی برای برخورد با زمین های سخت تر و سبک های سواری سنگین تر هستند و بسته به سبک (سراشیبی ، enduro ، صلیب- کشور ، freeride) هندسه های مختلفی دارند. دوچرخه های جاده ای هندسه آیرودینامیکی و وزن سبک تر را برای سرعت در اولویت قرار می دهند.
چرخ ها و لاستیک ها: چرخ ها و لاستیک های دوچرخه کوهستان وسیع تر و دارای آج عمیق تر هستند. لاستیک های دوچرخه جاده در اولویت بندی سرعت ، نازک تر و حداقل آج هستند. لاستیک های دوچرخه کوهستانی برای بهبود جریان و کاهش لغزش با فشارهای کم اجرا می شوند ، در حالی که لاستیک های دوچرخه جاده ای به طور معمول با فشارهای زیاد برای حداکثر سرعت اجرا می شوند.
تعلیق: دوچرخه های جاده ای تعلیق ندارند زیرا معمولاً مورد نیاز نیست و چنین ویژگی باعث افزایش وزن غیر ضروری می شود. دوچرخه های کوهستانی تقریباً همیشه حداقل یک سیستم تعلیق دارند و شما می توانید یک دوچرخه کوهستانی سخت (با سیستم تعلیق فقط در جلو) یا یک سیستم تعلیق کامل (با تعلیق در جلو و عقب) برای جذب تأثیرات دریافت کنید ، اگرچه برخی از دوچرخه های کوهستانی "سفت و سخت" به هیچ وجه تعلیق ندارند.
با این حال ، علاوه بر خود دوچرخه ، چیزهای زیادی نیز در نظر گرفته شده است.
دوچرخه های جاده ای و تجهیزات مرتبط با آنها به طور کلی به گونه ای طراحی شده اند که سریع و آیرودینامیکی باشند. وقتی به کلاه ایمنی دوچرخه فکر می کنیم ، بیشتر مردم به شکل کلاه ایمنی فکر می کنند. این سواران شناخته شده اند که پیراهن و شلوارک مناسب را برای کاهش کشیدن می پوشند. دستکش های انگشت {4- کمک می کند تا عرق را از بین ببرد و یک چنگک محکم را روی نوار دسته نگه دارد.
از طرف دیگر ، دوچرخه سواران کوهستانی اغلب پیراهن ها و شلوارک های مناسب- را برای راحتی می پوشند ، با بالشتک اختیاری در آرنج و زانوها برای زمین های فنی بیشتر. دستکش های انگشت کامل- نیز در اینجا استاندارد هستند تا دستان را از شاخه ها و موارد دیگر محافظت کنند که سواران ممکن است در مسیرهای تنگ خراشیده شوند. کلاه ایمنی کامل-} در بین سواران سرازیری و هر کسی که در زمین های بسیار فنی سوار می شود ، رایج است.
همانطور که در بالا ذکر شد ، نحوه حمل بسته هیدراتاسیون نیز متفاوت است. دوچرخه سواران کوهستانی غالباً جلیقه های هیدراتاسیون را می پوشند زیرا آسانتر از خم شدن آب در زمین فنی از خم شدن به قاب برای گرفتن یک بطری آب آسان تر است. بسته های هیدراتاسیون همچنین مانع از بلعیدن گل های پراکنده می شوند. دوچرخه سواران جاده از بطری های آب و دارندگان بطری استفاده می کنند که به قاب دوچرخه پیچیده شده اند.
دوچرخه سواران کوهستانی و دوچرخه سواران جاده نیز کفش های مختلفی می پوشند. بسیاری از دوچرخه سواران جاده کفش ورزشی نمی پوشند ، بلکه کفش های دوچرخه سواری یا کفش های قفل شده غیر- ، زیرا آنها قدرت را بهتر منتقل می کنند و راندمان پدال را بهبود می بخشند.
اگرچه برخی از دوچرخه سواران جاده -} لباس می پوشند ، استفاده از پدال های مسطح و مسطح با کفش های مسطح و مسطح معمول است زیرا این امر به سوار شدن در صورت سقوط راحت تر از دوچرخه جدا می شود. این همچنین به فشار دادن دوچرخه بر روی بخش هایی که در حال حاضر فراتر از سطح مهارت آنها هستند ، کمک می کند.
3. هندلینگ و مهارت
یکی از مهمترین تفاوت ها بین پیکربندی های دوچرخه ، دسته های دسته است که از نزدیک با استفاده از آن ارتباط دارند. زمین فنی به عملکرد و مانور پذیری بیشتر نیاز دارد. در پیاده رو ، مزایای آیرودینامیکی مانند دسته های قطره حاکم است.
مهارت اصلی یک دوچرخه سوار جاده حفظ تعادل است. تا زمانی که سوار با استفاده از نیروها به پدال ها ادامه دهد و حداقل سرعت خود را حفظ کند ، چرخش ساده است.
در یک دوچرخه جاده ، سوار بیشتر اوقات پنج نقطه تماس با دوچرخه را حفظ می کند: هر دستی که دسته های دسته ، صندلی و هر دو پا را روی پدال ها نگه می دارد.
برعکس ، "سوار شدن یک دوچرخه کوهستانی در یک مسیر عادی ممکن است ساده باشد ، اما به محض اینکه جاده پر پیچ و خم شود ، مجموعه ای کاملاً جدید از مهارت ها لازم است. دوچرخهسواران کوهستانی اغلب از زین خارج می شوند و فقط چهار نقطه تماس (دست و پا) دارند ، که نیاز به سوار شدن دارد تا ثبات پویا بیشتری داشته باشد.
همچنین لازم است که بتوانیم دوچرخه را روی اشیاء مانند سنگ ، ریشه ، درخت و صخره یا قطره مانور دهیم. موقعیت بدن روی دوچرخه بسیار مهم است و سوار باید دائماً بدن را حرکت دهد تا همیشه موقعیت نسبی صحیح را حفظ کند. به عنوان مثال ، با قطره ، سوار باید مرکز ثقل را به طور قابل توجهی به عقب تغییر دهد و معمولاً نیم تنه را در پشت زین قرار می دهد.
IV ایمنی و آداب و رسوم
خطرات ذاتی در هر ورزش وجود دارد. دوچرخه سواری نیز از این قاعده مستثنی نیست. با این حال ، خطرات بین این دو نوع سواری بسیار متفاوت است.
در جاده مسیرهای پیاده روی ، بزرگترین تهدید ترافیک وسایل نقلیه است. همچنین برای رانندگان معمول است که وقتی در جاده توجه نمی کنند ، دوچرخه سواران را ببینند.
دوچرخه سواران جاده نگرش مثبت را حفظ می کنند و فرض می کنند که اتومبیل ها نمی توانند آنها را ببینند. در اینجا برخی از کارهایی که برای ایمن ماندن انجام می شود وجود دارد:
در علائم توقف متوقف شوید ، با رانندگان خودرو تماس چشمی برقرار کنید و سپس در راه خود ادامه دهید.
از همه چراغ های راهنمایی و سیگنال پیروی کنید.
سوار ثابت ، پایدار و در یک خط مستقیم.
سوار بر خطوط دوچرخه تعیین شده یا مسیرهای دوچرخه
قوانین و الزامات مربوط به سواری گروهی را بدانید
سیگنال هنگام چرخش ، کند شدن ، متوقف کردن یا شروع
در مسیرهای پیاده روی ، بزرگترین تهدید زمین است. دوچرخه سواری در کوهستان به دلیل ماهیت فنی این ورزش خطر آسیب دیدگی را دارد. پیدا کردن تعادل بین ایمن نگه داشتن خود و بهبود مهارت های شما می تواند راهی عالی برای بهبود مهارت های سواری شما باشد. این می تواند دشوار باشد. در اینجا برخی از کارها برای ایمن نگه داشتن خود وجود دارد:
از دنده محافظ کافی استفاده کنید ، از جمله کلاه ایمنی کامل {{0} face ، لنت های آرنج و لنت های زانو. هنگام سوار شدن به یک مسیر جدید یا مسیری که فراتر از سطح مهارت فعلی شما باشد ، دنده بیشتری بپوشید.
روش "pre -}}} را دنبال کنید ، re- سوار ، رایگان - سوار": در یک مسیر ناآشنا ، به آرامی و با دقت سوار شوید تا زمین را مشاهده کنید و در صورت لزوم به اطراف آن بروید. در سفر بعدی ، نسبتاً آهسته سوار شوید اما بیشتر یا تمام ویژگی های زمین را امتحان کنید. در سومین و سواری های بعدی ، با سرعت عادی سوار شوید و تمام ویژگی های زمین را امتحان کنید.
به عنوان یک مبتدی یا کسی که می خواهد مهارت های خود را بهبود ببخشد ، ممکن است در مسیرهای پیاده روی تمرین کنید ، این به معنای تمرین بارها و بارها در ورزشگاه است.
هنگام پیاده شدن از دوچرخه و پیاده روی به زمین ، مطمئن نیستید که می توانید از آن عبور کنید ، به اطرافیان خود یادآوری کنید
اگر سقوط کردید ، خود و دوچرخه خود را در اسرع وقت از جاده حرکت دهید.
اگر با یک گروه سوار شوید ، قبل از زمان تقریبی برای هر سوار در نزول تصمیم بگیرید.
جنبه اصلی دیگر ، صرف نظر از نظم و انضباط ، انتخاب کسی است که با عاقلانه سوار می شوید. سوار شدن با شخصی که بهتر از شما باشد ممکن است شما را پشت سر بگذارد ، در حالی که سوار شدن با کسی که از نظر فنی تر توانایی دارد ممکن است به معنای سوار شدن در دوچرخه کوهستانی خود در برخی از مسیرهای پیاده روی باشد که آماده سوار شدن نیستید.
V. فرهنگ دوچرخه سواری متفاوت است
داستانهای زیادی از رقبای نخبه در بین دوچرخه سواران جاده وجود دارد ، و شاید مردم تمایل به انجام این کار داشته باشند زیرا دوچرخه سواری در جاده ها به طور کلی عملکرد بیشتری دارند-} در مقایسه با دوچرخه سواری کوهستان ، که مهارت بیشتری دارد-}. یا شاید سواران دوچرخه کوهستان آرام تر و آرام تر باشند {3 {}} بازگشت!
این فرهنگ ممکن است در رویدادها ظاهر شود. در یک دوچرخه سواری در دوچرخه کوهستانی یا مسابقه شرکت کنید ، و احتمالاً مردم می شنوید که می خندند ، دنده یکدیگر را چک می کنند و به طور کلی از تازه واردان استقبال می کنند. در مقابل ، در یک مسابقه دوچرخه جاده ای ، جو بسیار ساکت تر ، جدی تر و شدیدتر خواهد بود.
با این وجود ، در این دو ورزش دوچرخه سواری مختلف ، می توانید دوستانی پیدا کنید که از هر دو سبک لذت می برند.
این امر بدون ذکر محبوبیت دوچرخه سواری ماسه ای ناقص خواهد بود ، ورزش جدیدی که سواران را جذب می کند که می خواهند از ترافیک دور شوند ، از آن لذت ببرند و مسافت های طولانی را طی کنند. سواران شن اغلب ترکیبی از سواران جاده و دوچرخه سوار کوهستانی هستند و رویدادهایی مانند مسابقات دوچرخه سواری شن و ماسه بر روی شمول متمرکز است که ممکن است متنوع ترین و فراگیرترین گروه سواران باشد.
6. چالش و تجربه
دوچرخه سواری جاده ای یک روش عالی برای دیدن جهان است زیرا می توانید در یک زمان معین در جاده های صاف و سریع مایل بیشتری طی کنید. دوچرخه سواران جاده می توانند شهرهای خود را کشف کنند و چیزهایی یا خوشبختی را پیدا کنند که هرگز با پای پیاده پیدا نمی کنند.
دوچرخه سواری جاده همچنین گزینه ای راحت تر است: "فقط کلاه خود را قرار دهید ، بیرون بروید و از جاده سوار شوید."
با این حال ، چیزی در مورد سوار شدن در جنگل وجود دارد ، و آنچه را که طبیعت ارائه می دهد ، در اختیار دارد.
یکی از بزرگترین پاداش های دوچرخه سواری در جاده ها سوار شدن برای مدت طولانی است: تجربه های کمی می توانند با یک نزول 100 حیاط مقایسه شوند که در 40 یا 60 کیلومتر در ساعت قرار دارد.
در عوض ، دوچرخه سواری در کوهستان ممکن است با کسانی که می خواهند از ترافیک جاده ای دور شوند ، بیشتر در طبیعت غوطه ور شوند و بخواهند یک عنصر فنی را به سواری خود اضافه کنند ، اما با هزینه سرعت و مسافت پیموده شده ، بیشتر محبوبیت بیشتری داشته باشد.
در کل ، هر دو ورزش بسیار سرگرم کننده هستند ، از سلامتی و تناسب اندام بسیار خوبی برخوردار هستند و یک مؤلفه اجتماعی قوی دارند.
از همه مهمتر ، هیچ قانونی وجود ندارد که می گوید شما نمی توانید هر دو را انجام دهید!
